Hoe zijn mijn springende honden eigenlijk ontstaan? Het begon allemaal met een kat.

 Ik hou van dieren, mijn hele leven al. Maar mijn moeder niet, alhoewel…dat is niet helemaal waar. Mijn moeder zegt altijd: ik hou van dieren, in de natuur. Maar niet in huis! We hadden dan ook dieren in de tuin: toen ik heel klein was zelfs geitjes. Die rende los door onze tuin. En we hadden katten. Ik wilde ook graag een hond maar daar was mijn moeder bang voor dus dat ging niet gebeuren.

Toen ik ging samenwonen met Roel wilde ik nog steeds een hond, maar Roel niet. Uiteindelijk ging hij wel akkoord met een kat: Loekie, een zwarte kat. Loekie was mijn grote inspiratiebron. Mijn eerste beelden waren dan ook katten. Eerst redelijk massief en van papier maché, later steeds ranker.  Mijn dochter Isis was ontzettend gek op Loekie. Toen ze klein was haalde ik dan ook vaak boeken over katten in de bib. Toen Isis een jaar of 4 was lazen we samen het boek Avonturenkat van Hans Kuyper. Op de voorkant stond een tekening van een zwart katje, net Loekie. Door dat plaatje kreeg ik het idee om een springende kat te maken. Ik was zo tevreden over dit beeld dat ik besloot om er een mal van te maken, zodat ik er meerdere kon laten gieten. Toen de eerste afgietsels binnenkwamen en ze allemaal voor me op tafel lagen zag ik in een keer dat ze ook leuk waren als ik ze op elkaar zette: en zo zijn de torens ontstaan. Eerst 2 katten op elkaar en later meer, meer, meer.

Maar dit waren nog allemaal katten. Leuke beesten, maar honden vond ik ook nog steeds leuk. Vooral die flaporen. Ik heb toen het springende kattenlijfje gepakt en daar een hondenkop op gemaakt. En zo is mijn eerste hond ontstaan. En uiteraard ook daar gelijk torens mee gebouwd. Als je kijkt naar de honden: Dexter, Peter en Hugo kun je nog zien dat die lijfjes ook kattenlijven zouden kunnen zijn.

Ondertussen werden vooral mijn hondenbeeldjes steeds populairder. Ze kregen allemaal namen van honden van bekenden: Zippie was de hond van mijn bovenburen, pinkie een hondje dat we op vakantie ontmoeten, Punky was vroeger het hondje van Lisa, een vriendin van me, enz. Maar zelf had ik nog steeds geen hond. En toen gebeurde iets wonderlijks: Roel zei op een avond uit het niets: ach… ik zou best een hond willen… Tja, dat liet ik mij geen twee keer zeggen natuurlijk. Een dag later vond ik op marktplaats een net geboren nestje: vader was een kruising tussen Labrador en Berner Sennen en moeder tussen Labrador en Heidewachtel. Ik hoor mezelf  nog zeggen: “Nee ik neem nog geen hond, ik ga alleen kijken. En ik neem de kinderen ook mee.” What was I thinking. Natuurlijk moest ik er eentje nemen. En toen hadden we Dexter, nog meer inspiratie, als je zelf een hond hebt ontmoet je natuurlijk ook veel mensen met honden. Ik heb meer ideeën dan tijd om ze allemaal uit te werken.

En wat ook nog een leuke bijkomstigheid is: mijn moeder is door Dexter niet meer bang voor honden!

Door Dexter is Marly ontstaan. We gingen op puppycursus. Mijn dochter Isis en zoon Bas gingen ook mee. Superschattig natuurlijk, al die pups. Er was ook een meisje met een bassethound: Marly. Zijn oren sleepte helemaal over de grond, zo schattig. Bas was helemaal verliefd op dat beest. Op een dag wilde Bas knutselen, dus haalde ik allemaal spullen uit mijn atelier. Wat ga je maken, vroeg ik. “ik ga Marly knutselen”.  Hij ging aan de slag met wat piepschuim en gipsverband en binnen no time had hij een superschattig hondje gemaakt. Ik vond het zo goed gelukt dat ik er een mal van heb gemaakt. Bas was super strots! Hij was 8 jaar toen hij Marly heeft ontworpen.

Nu ik dit verhaal over Bas opschrijf denk ik ook weer aan het eerste beeld dat ik samen met Isis heb gemaakt: een soort Bambi. Wel nog plattere oren want toen maakt ik nog alles van schuim. Dus ieder deel van een beeld sneed ik uit een stuk schuim en maakte ik later aan elkaar. Een oor kwam dus uit een plat stuk schuim. Je kunt ook aan mijn oudere beelden zien dat alle losse onderdelen redelijk plat zijn. Later ben ik onderdelen ook met ijzerdraad gaan maken. Het eerste beeld met Isis was dus een hertje: gemaakt in 2013. Heel leuk geworden maar uiteraard niet bedoeld voor de verkoop. Ik heb verder ook nooit iets met het ontwerp gedaan totdat Suz (mijn businesspartner)  een keer bij mij thuis was en het hertje zag: “die is leuk!”. “Ja maar die is niet te koop”, was mijn commerciële antwoord J

Kun je niet nog zo’n hertje maken? Ja waarom ook eigenlijk niet. En zo ontstonden Fiep, Miep en Filine. Ja als ik eenmaal op dreef ben…